Türkçe dünyada yaklaşık 250 kişice konuşulmaktadır. Türkçe, yüzyıllar boyunca göçebe olarak yaşamış, atı evcilleştirdikten sonra da Avrasya’nın büyük bir bölümüne yayılmış olan ulusun dilidir. Türkler günümüzde Balkan, İdil-Ural, Orta-Doğu, Kafkasya, Orta-Asya ve Sibirya’da yaşamaktadır. Batı-Avrupa’da yaşayan Türklerden yaklaşık yarım milyonu Hollanda’da yaşamaktadır.

Türkçe, Hollandalılar için öğrenilmesi kolay olmayan bir dil. Türkçenin sözcükleri Hollandalılara tanıdık gelmemekte ve Türkçenin dil bilgisi Hollandaca ya da Hollandalılarca bilinen diğer dillere benzememektedir. Türkçe, Hint-Avrupa dil öbeğinden olmayıp, Ural-Altay dil öbeğindendir. Ural-Altay dil öbeğinden olan diller Japonca, Korece, Moğolca, Fince ve Macarcadır.

Konuyu biraz aydınlatmak için kolay bir tümceyle Türkçenin tümce kuruluşunu Hollandaca ve İngilizceyle karşılaştıralım:

De jongen gaat naar huis.

The boy goes (to) home.

Oğlan eve gidiyor.

Hollandaca ve İngilizcede tümce kuruluşunun dışında yanlızca sözcüklerin başka olduğunu görüyoruz. Türkçede ise tam olarak “De jongen (oğlan) huis (ev) naar (-e) gaat (gidiyor).” yazmakta.

Şimdi de tümcede küçük bir değişiklik yaparak neyin değiştiğine bakalım.

De jongen zal naar huis gaan.

The boy will go home.

Oğlan eve gidecek.

Hollandacada ‘zullen’ yardımcı eylemi gelmekte ve ‘gaan’ eylemi tümcenin sonuna geçmekte.

İngilizcede ‘goes’un ‘will go’ olarak değiştiğini görüyoruz.

Türçede ise yalnızca ‘gid-’ ekinde bir değişiklik görüyoruz. Şimdiki zaman eki –İyor’un yerini gelecek zaman eki –(y)EcEK’e bıraktığını görüyoruz. Bunun dışında her şey olduğu gibi kaldı.

Türkçe bitişimli, ya da başka bir deyişle, eklemli bir dil. Sözcüğün kökeni hiçbir zaman değişmez. Kökün arkasına ekler konarak yeni sözcükler yapılır. Bu hem adlar hem de eylem için geçerlidir.

Türkçenin bir başka özelliği ünlü uyumudur.

Eklerin ünlülerinin kullanımının nasıl gerçekleştiğine baktığımızda, sözcüğün son ünlüsünün, ekin ünlülerinin nasıl olması gerektiğini belirlediğini görmekteyiz.

Son olarak, Hollandacanın tersine, Türkçenin dil bilgisinde cinsiyet ayırdı bulunmamaktadır (eril, dişil ve yansız) ve belirli tanımlık yoktur. Türkçede yalnızca belgisiz tanımlık ‘bir’  bulunmaktadır.